De weg vinden wanneer alles onzeker voelt

De dagen worden langer, het voorjaar bloeit volop. We leven in de Paastijd – die bijzondere weken waarin we het nieuwe leven vieren dat met Pasen begonnen is. En toch: misschien voelt het leven voor u helemaal niet zo lentefris. Misschien draagt u zorgen met u mee, onzekerheid over wat komen gaat, of een stil verdriet.

In de eerste lezing horen we hoe de jonge kerk voor een praktisch probleem staat. Er ontstaat gemor, sommige mensen worden over het hoofd gezien. Wat doen de apostelen? Ze luisteren, zoeken hulp, en geven verantwoordelijkheid aan anderen. Ze laten zien dat geloven ook betekent: samen de handen uit de mouwen steken, eerlijk zijn over wat niet goed gaat, en ruimte maken voor elkaars gaven.

Dan die woorden van Jezus in het evangelie: *”Ik ben de weg, de waarheid en het leven.”* Geen landkaart, geen stappenplan – maar een persoon. Een aanwezigheid. Jezus zegt eigenlijk: je hoeft niet precies te weten waar je uitkomt. Blijf maar dicht bij mij. Loop maar met mij mee.

Dat is troostend voor iedereen die zich weleens verloren voelt. Voor u die ’s nachts wakker ligt met vragen. Voor wie een dierbare mist, of twijfelt aan zichzelf. De weg is niet iets wat u alleen moet vinden – de weg is iemand die met u meegaat.

*Waar zoekt u houvast in deze dagen? En durft u te vertrouwen dat u niet alleen loopt?*

Een gezegende week gewenst.