Vrede zij met u – ook achter gesloten deuren

We leven in de Paastijd, die heerlijke vijftig dagen waarin we het nieuwe leven vieren. De paaskaars brandt, het wit siert ons kerkgebouw, en toch… misschien voelt u het zelf ook: soms is het niet zo makkelijk om dat paasgeloof vast te houden in het gewone leven.

De eerste christenen uit de Handelingen tonen ons een ontroerend beeld. Ze kwamen samen, deelden wat ze hadden, braken het brood in elkaars huizen en baden samen. Geen perfecte mensen, maar gewone mannen en vrouwen die iets kostbaars hadden ontdekt: gemeenschap draagt ons geloof. We hoeven het niet alleen te doen.

In het evangelie vinden we de leerlingen terug achter gesloten deuren. Bang, onzeker, vol twijfel – ondanks de verhalen over de verrijzenis. En dan komt Jezus zelf in hun midden staan. “Vrede zij met u,” zegt Hij. Niet: “Waarom geloven jullie niet?” Geen verwijt, maar vrede.

Thomas was er niet bij en wilde het zelf zien en voelen. Acht dagen later krijgt hij die kans. Jezus wijst hem niet af om zijn twijfel, maar nodigt hem uit: “Kom maar kijken. Raak maar aan.”

Wat troostend is dat! Onze twijfels, onze gesloten deuren, onze vragen – ze hoeven ons niet te scheiden van Gods liefde. Christus komt ook in ónze onzekerheid binnen en spreekt zijn vrede uit.

*Waar zijn uw gesloten deuren? En durft u Hem daar binnen te laten?*

Moge deze week u vrede brengen – de vrede die Hij geeft.