Onderweg, ook als je het niet meer ziet

De lente is in volle bloei. Overal om ons heen ontvouwt nieuw leven zich. En toch kent u het misschien: die momenten waarop je eigen hart nog in de winter lijkt te zitten. Wanneer teleurstelling of verdriet je blik vertroebelt.

In de eerste lezing horen we Petrus vol vuur getuigen over Jezus, die niet door de dood kon worden vastgehouden. Wat een moed, van diezelfde Petrus die even eerder nog zo bang was. De verrezen Heer heeft hem blijkbaar geraakt op een plek waar nieuwe kracht kon groeien.

Het evangelie van deze zondag brengt ons bij twee leerlingen die van Jeruzalem naar Emmaüs lopen. Ze zijn de weg kwijt – niet letterlijk, maar van binnen. Hun hoop is gebroken. En juist dan voegt een vreemdeling zich bij hen. Hij loopt mee, luistert, legt uit. Pas wanneer hij het brood breekt, valt het kwartje. Dan herkennen ze Hem.

Wat troostrijk is dit verhaal. De Heer komt niet alleen naar ons toe in de hoogtepunten, maar juist ook wanneer we teleurgesteld afdruipen. Hij zoekt ons op in onze alledaagse weg, in een gesprek, in een gebaar van gastvrijheid. Soms herkennen we Hem pas achteraf: “Brandde ons hart niet toen Hij met ons sprak?”

Misschien mogen we deze week eens opletten: waar loopt Hij met mij mee? In welk gebaar, welk woord, welke ontmoeting breekt Hij het brood?

Een gezegende Paastijd gewenst.