De poort staat open, de Herder kent je naam

De paaskaars brandt nog steeds in onze kerk. We zijn onderweg door de paastijd, vijftig dagen lang. Een tijd om het nieuwe leven te laten bezinken, om te ontdekken wat Pasen eigenlijk betekent in ons eigen bestaan.

Deze zondag, Roepingenzondag, horen we Petrus spreken tot de mensen in Jeruzalem. Zijn woorden raken hen diep in het hart. “Wat moeten wij doen?” vragen ze. Het antwoord is eenvoudig en uitnodigend: keer je om, laat je dopen, begin opnieuw. Die vraag mag ook ons raken. Niet als verwijt, maar als mogelijkheid. Elke dag mogen we opnieuw beginnen.

In het evangelie gebruikt Jezus een beeld dat ook nu nog herkenbaar is: de herder en zijn schapen. Hij noemt zichzelf de deur van de schaapstal. Een bijzondere deur – niet om mensen buiten te sluiten, maar om hen veiligheid te bieden. Door Hem mogen we in- en uitgaan en weidegrond vinden.

Misschien herkent u dat verlangen naar zo’n veilige plek. Een thuis waar je gekend bent. Waar iemand je naam roept en je wéét: hier mag ik zijn zoals ik ben. Dat is wat Jezus ons belooft. Geen anoniem nummer, maar een mens met een naam, een verhaal, een hart dat gezien wordt.

Waar vindt u die weidegrond in uw leven? Bij wie voelt u zich werkelijk thuis?

Moge deze week u de zachte stem van de Goede Herder laten horen – in een ontmoeting, een woord, een moment van stilte.