We bevinden ons in een bijzondere tussenstijd. Hemelvaart ligt achter ons, Pinksteren nog voor ons. Het is een week van wachten – niet leeg wachten, maar hoopvol uitzien naar wat komen gaat.
In de eerste lezing uit de Handelingen zien we de leerlingen na Jezus’ hemelvaart teruggaan naar Jeruzalem. Wat doen ze daar? Ze komen samen, met Maria en de andere vrouwen, en ze bidden. Eensgezind, volhardend. Geen paniek, geen verwarring, maar een stil vertrouwen dat ze niet alleen gelaten zullen worden.
Het evangelie van vandaag neemt ons mee naar het hart van Jezus’ gebed, vlak voor zijn lijden. Hij bidt voor zijn leerlingen – en daarmee ook voor ons. “Heilige Vader, bewaar hen.” Het is een gebed vol tederheid, als van een ouder die zijn kinderen toevertrouwt aan iemand die van hen houdt. Jezus draagt ons op aan de Vader, niet omdat Hij ons loslaat, maar omdat Hij weet dat we in Gods handen veilig zijn.
Misschien herkent u dit wachten wel uit uw eigen leven. Wachten op beterschap, op een nieuwe baan, op verzoening, op rust. Dat wachten kan zwaar zijn. Maar de lezingen van vandaag nodigen ons uit om in dat wachten niet alleen te blijven. Zoek elkaar op. Bid samen. Vertrouw erop dat de Geest onderweg is.
Waar wacht u op dit moment op? En met wie zou u dat kunnen delen?
Moge deze week u brengen wat u nodig heeft – en het vertrouwen dat u gedragen wordt.