Het is Pinksteren. Het feest van de vijftigste dag, waarmee de Paastijd tot voltooiing komt. Buiten wordt het lichter en warmer, de natuur staat in volle bloei. En ook binnen, in ons eigen hart, mag er iets tot bloei komen.
In de eerste lezing uit Handelingen horen we hoe de leerlingen bij elkaar zijn wanneer er plotseling een hevige wind opsteekt. Tongen van vuur verschijnen en zij beginnen te spreken in allerlei talen. Mensen uit alle windstreken verstaan hen. Wat een wonderlijk beeld: waar eerst verwarring en afstand was, ontstaat nu verbinding. De Geest doorbreekt grenzen en brengt mensen samen.
In het evangelie zien we diezelfde leerlingen, maar dan eerder – vlak na Pasen. Ze zitten achter gesloten deuren, bang en onzeker. En dan staat Jezus in hun midden. “Vrede zij u,” zegt Hij. Hij blaast over hen en zegt: “Ontvang de heilige Geest.” Het is zo’n teder gebaar. Geen spektakel, maar een zachte adem. Zoals een moeder over de zere plek van haar kind blaast. Zoals de wind door een open raam een bedompte kamer verfrist.
Misschien herkent u dat wel: momenten waarop u zelf achter gesloten deuren zit. Uit angst, uit verdriet, uit onzekerheid. Pinksteren nodigt ons uit om die deuren een kiertje te openen. Om te vertrouwen dat Gods Geest ook bij ons binnenkomt – zachtjes, maar krachtig genoeg om ons in beweging te brengen.
Waar zou u deze week een deur kunnen openen?