We staan aan het einde van het kerkelijk jaar. Over een week beginnen we opnieuw met de Advent, vol verwachting. Maar vandaag vieren we nog één keer: Christus, Koning van het heelal. Een grote titel. Maar wat voor koning is Hij eigenlijk?
De profeet Ezechiël schetst een verrassend beeld. God zelf gaat op zoek naar zijn schapen. Niet vanuit een troon, maar in het veld. Hij zoekt wat verloren is, verbindt wat gewond is, laat rusten wat moe is. Dit is geen koning van afstand en macht, maar van nabijheid en zorg.
In het evangelie wordt dit nog concreter. Jezus vertelt hoe Hij ons uiteindelijk zal herkennen – niet aan grote woorden of prestaties, maar aan kleine gebaren. Hebt u iemand te eten gegeven die honger had? Een glas water aangereikt? Even tijd gemaakt voor iemand die eenzaam was? “Wat je voor de minste van mijn broeders en zusters hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan.”
Het bijzondere is: de mensen in het verhaal wisten niet eens dat ze Christus ontmoetten. Ze deden gewoon wat goed was, zonder er iets voor terug te verwachten. Misschien zit daar wel het geheim.
In onze drukke levens zijn het vaak de kleine momenten die ertoe doen. Een telefoontje naar iemand die alleen is. Geduld met een collega die het moeilijk heeft. Een vriendelijk woord bij de kassa.
Waar zou u deze week Christus kunnen ontmoeten – verborgen in een ander mens?
