Lieve parochianen,
De maand mei loopt ten einde, de dagen zijn lang en mild. Overal bloeien rozen en we vieren Maria als Moeder van de Kerk. Een feestdag die ons uitnodigt om stil te staan bij wat moederschap in de diepste zin betekent.
De eerste lezing uit Genesis neemt ons mee naar het allereerste begin. Naar mensen die zich verstoppen, die zich schamen, die vastlopen. En toch, midden in dat verhaal van pijn, klinkt al een belofte van hoop. Eva wordt “moeder van alle levenden” genoemd. Zelfs wanneer alles mis lijkt te gaan, is er leven dat doorgaat, een toekomst die openbloeit.
In het evangelie staan we bij het kruis. Daar zien we Maria, rechtop, aanwezig bij haar stervende zoon. Geen woorden, geen verwijten – alleen trouw. Jezus vertrouwt haar toe aan Johannes, en Johannes aan haar. In dat gebaar worden wij allemaal haar kinderen.
Misschien herkent u dit wel: die ene persoon die bleef toen anderen wegliepen. Die hand op uw schouder in het ziekenhuis, die buurvrouw met een kopje thee, die vriend die gewoon kwam zitten. Moederlijke liefde heeft vele gezichten.
Maria nodigt ons uit om zelf ook zo aanwezig te zijn voor elkaar. Niet met grote woorden, maar met trouwe nabijheid.
*Waar kunt u deze week voor iemand een thuis zijn?*
Van harte wens ik u een gezegende zondag.